فایلیا | دانلود فایل | دانلود تحقیق و مقاله

زبان شناسی و گفتگو

ساختار گفتار و اولويت

بخش قبل، بر جنبه هاي آگاهي اجتماعي كه مي‌تواند بر آنچه از طريق گفته‌ها و در طول يك فعل و انفعال رابطه ايجاد كند. تاثير داشته باشد تمركز كرد. اصطلاح اثر متقابل (فعل و انفعال) در واقع مي‌توانست شامل تعداد زيادي از زد و خوردهاي كاملاً متفاوت اجتماعي شود.

براي مثال يك معلم كه در كلاس در حال صحبت كردن با دانش آموزان است نوعي از اثر متقابل را نشان مي‌دهد. مثالهاي ديگر شامل پزشكي است كه در يك كلينيك، بيماري صحبت مي‌كند يا افرادي كه در مذاكرات يك دادگاه شركت مي‌كنند. افرادي كه در جلسه كميته يا هيئت شركت دارند يا افرادي كه در اداره پست در حال خريد تمبر هستند و هزاران تجربه مختلفي كه مردم دارند در آن يك تبادل گفتار

يك تعريف و تحسين عادي به سبك آمريكايي، انگليسي براي برخي سرخپوستان بومي آمريكا موجب شرمساري آنها مي شود (آن را مبالغه آميز مي دانند) و همچنين معذرت خواهي از برخي ژاپني ها واكنش مشابه اي را ببار مي آورد ان را غير قابل قبول مي دانند) در حقيقت، بعيد است كه اختلاف يك گروه فرهنگي در مورد برخوردهاي اجتماعي مثل تشكر كردن يا عذرخواهي كردن دقيقاً در فرهنگ ديگر با هم مطابقت داشته باشند.

به مطالعه اين تفاوتهاي فرهنگي در گويش بعضاً كاربرد شناسي تفاوتها گفته مي شود. زماني كه تحقيقات بصورت تخصصي متمركز مي شود بر روي رفتار و معاشرت گويندگان غير بومي در حالي كه تلاش مي كنند به زبان دوم ارتباط برقرار كنند به آن كاربردشناسي بين زباني مي گويند.

اين مطالعات بطور فزاينده آشكار مي سازد كه ما همه با آنچه كه احتمالاً كاربرد لهجه و گويش ناميده مي شود. سخن مي گوييم يعني آن جنبه هايي از گويش  ها را كه فكر مي كنيم منتقل شده بدون اين كه بيان شده باشد را نشان مي دهد.

كتي رولتو ، هاوايي) ، عبارات اسمي كه معين هستند (براي مثال ، يك نويسنده ، يك خواننده ، يك جزيره) يا نامعين (براي مثال، مردي ، زني، مكان زيبايي) و ضماير (براي مثال ، او، مال او ، آن ، آنها) باشد. انتخاب يك نوع از عبارات ارجاعي ، از بين سايرين ، تا حد زيادي به نظر مي‌رسد اين براساسيست كه چه چيزي را گوينده فرض مي‌كند كه شنونده قبلاً مي‌دانسته است. در زمينه‌هاي بصري مشترك، آن ضمايري كه عملكردشان بعنوان عبارات deictic (اشاره‌اي) است (براي مثال ، «اين را بگير» ، «به او نگاه كن» ) ، براي يك ارجاع موفق ممكن است كافي باشد، اما جاييكه هويت پيچيده‌تر باشد ، عبارات اسمي پيچيده‌تري را بكار مي‌گيرند. (براي مثال ، «آن خارجي با نگاه مسخره را بياد داري؟»)

پس ارجاع ، آشكارا به اهداف گوينده (براي مثال ، شناخت چيزي) و اعتقادات گوينده (به اين

كردم كه يكي مريض بود و هيچ‌كس متوجه نشد كه او مريض بود”. تصور كند.

[۱۲] a. Nobody realized that Kelly was ill. (=p)

(هيچ‌كس نفهميد كه يكي مريض بود)

          b.kelly was ill.

(يك مريض بود)                   c. p>>q

(در اين موقع، گوينده [۱۲a] را گفته و [۱۲b] را پيش فرض نموده).

1. I imagined that Kelly was ill. (=r)

(فكر كردم كه يكي مريضه)

1. Kelly was not ill. (= NOT q)

(يكي مريض نبود)     f. r>> NOT q

(در اين موقع، گوينده [۱۲d] را گفته و [۱۲e] كه مخالف [۱۲b] است را پيش فرض مي‌كند).

          g. I imagined that Kelly was ill and nobody real………………